Τετάρτη, 30 Σεπτεμβρίου 2009

ΓΙΟΡΚ ΣΑΙΡ


ΙΣΤΟΡΙΚΟ: Η ιστορία του Γιόρκι ξεκινά στις αρχές του 19ου αιώνα όταν οι άγγλοι ανθρακωρύχοι θέλησαν να δημιουργήσουν μικρόσωμα σκυλιά για να κυνηγάνε τα ποντίκια και τα άλλα ζώα στις στοές των ανθρακωρυχείων. Άλλοι λένε ότι κυνηγετικά σκυλιά Τεριέ ακολούθησαν τους σκωτσέζους υφαντουργούς στην Βόρεια Αγγλία, εκεί διασταυρώθηκαν με άλλες μικρόσωμες ράτσες και έτσι οι εργάτες που ήθελαν για τα μικρά καλύβια τους μικρόσωμα σκυλιά για να μπορούν να ζουν μαζί και να εξολοθρεύουν τα τρωκτικά δημιούργησαν το Τεριέ Γιορκσάιρ που σήμερα είναι σκυλί “σαλονιού”και πολύ καλός σύντροφος.ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ: Το Γιόρκι είναι μικρόσωμο σκυλί που το ύψος του κυμαίνεται από 18 μέχρι 23 εκ. και το βάρος του δεν υπερβαίνει τα 3,5 κιλά. Έχει μικρό κεφάλι, με πλούσιο πυρρόξανθο τρίχωμα πολύ πιο μακρύ από τον κορμό, που καταλήγει σε μικρή μαύρη μύτη. Τα μάτια είναι σκούρα και τα αυτιά είναι μικρά, σχήματος V, όρθια καλυμμένα από κοντό, σκούρο πυρρόχρωμο τρίχωμα. Η ουρά είναι καλυμμένη με πλούσιο τρίχωμα σκουρότερο από το υπόλοιπο σώμα. Το τρίχωμα είναι μακρύ, φτάνει στο έδαφος, ίσιο, γυαλιστερό και θυμίζει μετάξι. Στον κορμό έχει χρώμα σκούρο μπλε ατσαλιού.
ΓΕΝΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ: Αν και τώρα είναι σκύλος συντροφιάς έχει έμφυτο το ένστικτο του κυνηγού. Είναι χαρούμενο, ενεργητικό, έξυπνο, ανεξάρτητο και απαιτητικό σκυλί. Είναι επιφυλακτικό με τούς ξένους, αποζητά την συντροφιά της οικογένειας και γίνεται καλός συμπαίχτης στα μεγαλύτερα παιδιά. Δεν συνυπάρχει με άλλα κατοικίδια και μπορεί να γίνει επιθετικό αν αισθανθεί ότι απειλείται ο χώρος του, χωρίς να υπολογίσει το μέγεθός του. Του αρέσει να είναι το κέντρο του ενδιαφέροντος, δεν αντέχει την μοναξιά, είναι σε εγρήγορση και με το επίμονο γάβγισμά του θα μας ειδοποιήσει για απρόσκλητους επισκέπτες. Το μακρύ και πλούσιο τρίχωμά του χρειάζεται ιδιαίτερη περιποίηση και προστασία και επίσης καθημερινό βούρτσισμα. Δεν κάνει για πολύ μικρά παιδιά, και έχει ανάγκη την ανθρώπινη συντροφιά. Έχει προσαρμοστεί στη ζωή της πόλης, κοιμάται μέσα στο σπίτι και έχει ανάγκη μικρής ποσότητας τροφής.. Όταν είναι μικρό είναι περισσότερο δραστήριο ενώ γίνεται πιο ήσυχο καθώς μεγαλώνει. Επειδή είναι υπερδραστήριο δεν χρειάζεται ιδιαίτερη άσκηση. Η εκπαίδευσή του πρέπει να είναι συχνή και επίμονη αφού μαθαίνει εύκολα, και με το πέρασμα του χρόνου προσαρμόζεται στις συνθήκες του περιβάλλοντος που ζει.

Τρίτη, 29 Σεπτεμβρίου 2009

ΜΠΟΥΛ ΝΤΟΓΚ


Η ζωή ποτέ δεν είναι βαρετή, όταν έχεις ένα Μπούλντογκ

Παραδοσιακά αναφέρεται ως η «Βρετανική φυλή» και είναι γνωστή για το έντονο ταπεραμέντο και τη δύναμή της. Επίσης συχνά αναφέρεται ως το σκυλί του Churchill, καθώς χρησιμοποιήθηκε για να σκιαγραφήσει το κουράγιο των Άγγλων κατά τον 2Ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Λίγη ιστορία...
Στη βιβλιογραφία, η ιστορία του ξεκινάει πολύ πίσω, στον 13Ο αιώνα και περιβάλλεται με μυστήριο. Εκεί περιγράφονται οι πρόδρομοι της φυλής, οι οποίοι χρησιμοποιούνταν για το κυνήγι της αρκούδας και του ταύρου και ακούγονται πολύ συχνά οι ονομασίες «Bondogges» και «Bolddogges» οι οποίοι και πιστεύεται ότι είχαν κοινό πρόγoνο με το εξαφανισμένο είδος των «Alaunt», «Alaune» ή «Allan».

Εκείνα τα χρόνια και βάσει του δημοφιλούς τότε «σπορ» του κυνηγιού ταύρων - που γινόταν με τη δικαιολογία ότι το κρέας γίνεται πιο τρυφερό με αυτό τον τρόπο - χτίστηκε η σκελετική δομή της φυλής. Τότε δημιουργήθηκαν τα βασικά χαρακτηριστικά της φυλής όπως ο προγναθισμός για να κλειδώνει το στόμα του κατά το άρπαγμα, οι ζάρες (αύλακες) στο πρόσωπο για να φεύγει το αίμα γρήγορα από τα μάτια, η μύτη πολύ πίσω για να διευκολύνει την αναπνοή κατά τη διάρκεια του αρπάγματος, το βαρύ και πανίσχυρο μπροστινό μέρος για να γονατίζουν τον ταύρο και τα ελαφρά αλλά ισχυρά πίσω σκέλη για να μπορούν να πηδούν και να αρπάζουν τον ταύρο από το λαιμό ή το πρόσωπο.

Και λόγω αυτών των χαρακτηριστικών ήταν η φυλή που κατέκτησε τις καρδιές των «ευγενών» αλλά και των λαϊκών ανθρώπων, αφού προσέφερε ένα θέαμα εξαιρετικό για τις προτιμήσεις της εποχής. Και ήταν τότε που τα πράγματα είχαν ξεφύγει από κάθε έλεγχο και τα σκυλιά αυτά πάλευαν ακόμα και με λιοντάρια και αρκούδες. Τότε ήταν και η πρώτη φορά που ακούστηκε το όνομα «Μπούλντογκ».

Το 1835 το «σπορ» αποκηρύχθηκε επίσημα από το κράτος και, μοιραία, η φυλή έχασε τη δημοτικότητά της και έπεσε σε δυσμένεια. Γλίτωσε όμως από την εξαφάνιση, γιατί μια μερίδα Άγγλων, γοητευμένοι από την ανδρεία αυτού του σκύλου, θέλησαν να τον αναμορφώσουν και να μεταλλάξουν τον σκληροτράχηλο και βάρβαρο αυτό σκύλο σε σκύλο συντροφιάς και πίστης. Έτσι, χάρη σε αυτούς - και ύστερα από 160 χρόνια επιλεκτικής εκτροφής - έχουμε σήμερα το μοντέρνο «Μπούλντογκ».

Μπαίνουν οι βάσεις
Με την αμέριστη συμπαράσταση του πρώτου Ομίλου της φυλής, του «Bulldog Club Inc» που ιδρύθηκε το 1875 και συνεχίζει ως σήμερα (με 20 επιπλέον Ομίλους σε όλη τη χώρα). Έτσι η φυλή άφησε τα αποτυπώματά της σε πολλές καρδιές σε όλο τον κόσμο.

Τα Μπούλντογκ έχουν διατηρήσει μερικά από τα παλιά χαρακτηριστικά τους ως σήμερα…

• Είναι αρκετά επίμονα

• Εξαιρετικά αφοσιωμένα στους ανθρώπους τους

• Διαθέτουν όψη αρκετά τρομακτική

• Δε διστάζουν να αντιδράσουν αναλόγως όταν αισθανθούν ότι απειλούνται τα αγαπημένα τους πρόσωπα.

Φύλακας και σύντροφος ζωής
Δε γαβγίζουν πολύ και είναι ευτυχισμένα με το να βρίσκονται κοντά – πολύ κοντά – στα αγαπημένα τους πρόσωπα. Δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα συμβίωσης με άλλα ζώα, αρκεί να έρχονται από νεαρή ηλικία σε επαφή μ’ αυτά, είναι όμως σημαντικό να γνωρίζουμε ότι είναι κτητικά όσον αφορά παιχνίδια, λιχουδιές, τροφή και ακόμα πιο πολύ το αγαπημένο τους πρόσωπο.

Έχουν τάσεις... τεμπελιάς και εύκολα αναδεικνύονται σε... λάτρεις του καναπέ. Γι’ αυτό και, προκειμένου να τα διατηρούμε σε καλή κατάσταση, συστήνεται να περπατάνε κάθε μέρα – εκτός του καλοκαιριού – σε τραχύ έδαφος για την τόνωση των μυών τους και το λιμάρισμα των νυχιών τους. Επίσης, πρέπει να εξετάζουμε συχνά τις πτυχές του δερματός τους και να τις διατηρούμε στεγνές και σε καλή κατάσταση, όπως άλλωστε και τα αυτιά και την ουρά τους.

Το καλοκαίρι πρέπει να μένουν σε δροσερό μέρος. Είναι ιδιαίτερα καλόβολα και ήσυχα, γι’ αυτό και συστήνονται για συμβίωση με οικογένειες, ακόμα και σε διαμέρισμα. Εξαιρετικά ευαίσθητα με τα παιδιά που δείχνουν να είναι η μεγάλη αδυναμία τους.

Προβλήματα που σχετίζονται με τη φυλή είναι το εντρόπιο, το εκτρόπιο, ο ιδιοπαθής καταρράχτης και ο αδένας του Hard όσον αφορά τα μάτια, οι καρδιακές παθήσεις, η δυσμορφία του αγκώνα και οι παθήσεις της σπονδυλικής στήλης. Προσδόκιμο ζωής έχουν γύρω στα 9 χρόνια, όσο δηλαδή περίπου οι φυλές μεγάλου μεγέθους.

FCI Πρότυπο Φυλής Μπούλντογκ, Ομάδα 2 , No 149
Το σημερινό Μπούλντογκ λοιπόν είναι σε γενικές γραμμές ένα σκυλί λειότριχο, ογκώδες, χαμηλού παραστήματος, ευρύ, πανίσχυρο και συμπαγές. Έχει ογκώδες κεφάλι, αρκετά μεγάλο σε αναλογία με το σώμα αλλά όχι τόσο υπερβολικά ώστε να καταστρέφει τη γενική συμμετρία ή να κάνει το σκύλο να φαίνεται παραμορφωμένος ή να παρεμποδίζει την εργονομία του. Πρόσωπο κοντό, ρύγχος φαρδύ, αμβλύ και ανωφερές. Σώμα κοντό, γεροδεμένο, με μέλη σταθερά, μυώδη και γυμνασμένα. Πίσω σκέλη ψηλά και ισχυρά αλλά κάπως ελαφρύτερα σε σύγκριση με τα βαριά εμπρός μέλη. Οι θηλυκές δεν είναι τόσο μεγάλες ή τόσο αναπτυγμένες όσο τα αρσενικά. Χαρακτηρίζεται από αποφασιστικότητα, δύναμη και ενεργητικότητα. Το Μπούλντογκ είναι άγρυπνο, τολμηρό, πιστό, αξιόπιστο και θαρραλέο. Η άγρια εμφανισή του κρύβει μια τρυφερή και αφοσιωμένη φύση.

Ναι! Είναι κεφάλας. Και μάλιστα αυτό είναι το δυνατό του σημείο. Το κρανίο είναι μεγάλο σε περίμετρο, η οποία όμως γύρω από την περιοχή εμπρός από τα αυτιά, πρέπει να είναι ίση με το μήκος του σκύλου, στο ακρώμιο. Κοιτώντάς το από εμπρός σε ύψος από τη γωνία της κάτω γνάθου, ως την οροφή του κρανίου είναι πολύ μεγάλο, φαρδύ και τετράγωνο. Τα μάγουλα είναι στρογγυλά και εκτείνονται πλάγια πέρα από τα μάτια. Όταν το κοιτάμε από πλάγια, το κεφάλι έχει μεγάλο ύψος και είναι κοντό σε μήκος.

Μύτη με φαρδιά ρουθούνια, μεγάλη και μαύρη, σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να είναι καφέ ή κόκκινου χρώματος. Η κορυφή της μύτης είναι τοποθετημένη προς τα μέσα με κατεύθυνση προς τα μάτια. Η απόσταση από την εσωτερική γωνία του ματιού ως την άκρη της μύτης δεν υπερβαίνει την απόσταση από την άκρη της μύτης ως την άκρη του κάτω χείλους.

Τα χείλη είναι χοντρά, φαρδιά, κρεμαστά και πολύ βαθιά, υπερκαλύπτοντας την κάτω γνάθο στο πλάι, όχι στο εμπρός μέρος, όπου συναντούν το κάτω χείλος και κρύβουν επαρκώς τα δόντια. Σιαγόνες φαρδιές, ογκώδης και τετράγωνες, με την κάτω γνάθο να προεξέχει αρκετά εμπρός από την πάνω και να γυρίζει προς τα πάνω. Όταν το βλέπουμε από εμπρός, τα διάφορα χαρακτηριστικά του προσώπου πρέπει να είναι εντελώς συμμετρικά και στις δύο πλευρές του νοητού κεντρικού άξονα.

Τα μάτια, κοιτώντας τα από μπροστά, είναι τοποθετημένα χαμηλά στο κρανίο, αρκετά μακριά από τα αυτιά. Τα μάτια και το στοπ βρίσκονται σε μια ευθεία, σχηματίζοντας ορθές γωνίες με την κεντρική αξονική εσοχή. Μακριά μεταξύ τους αλλά οι εξωτερικές τους γωνίες βρίσκονται εντός της περιφέρειας των παρειών. Στρογγυλά σε σχήμα, μέτριου μήκους, ούτε βυθισμένα, ούτε προεξέχοντα, πολύ σκούρου χρώματος, σχεδόν μαύρα, «ασπράδι» δε φαίνεται όταν κοιτάζουν ίσια μπροστά. Τα αυτιά είναι ψηλά τοποθετημένα στο κρανίο, μικρά και λεπτά. Έχουν σχήμα τριαντάφυλλου, δηλαδή το αυτί αναδιπλώνει στο μέσον του προς τα πίσω και κάτω, αφήνοντας έτσι μέρος του εσωτερικού του να φαίνεται.

Οι σιαγόνες του είναι φαρδιές και τετράγωνες με έξι μικρά μπροστινά δόντια μεταξύ των κυνοδόντων σε ομαλή σειρά. Οι κυνόδοντες έχουν μεγάλη απόσταση μεταξύ τους. Τα δόντια είναι μεγάλα και ισχυρά και δε φαίνονται όταν το στόμα είναι κλειστό. Όταν το κοιτάμε από μπρος, η κάτω γνάθος βρίσκεται κατευθείαν κάτω από την πάνω και παράλληλα με αυτήν. Ο λαιμός είναι μέτριου μήκους (πιο κοντός παρά μακρύς), πολύ φαρδύς, βαθύς και ισχυρός. Έχει ωραία αυχενική καμπύλη με δέρμα χαλαρό, παχύ και πτυχωμένο στην περιοχή του λαιμού, που σχηματίζει προγούλι από την κάτω γνάθο ως το στήθος.

Κάνει για μένα;
Αν θέλετε ένα σκύλο πιστό, δυνατό και ήρεμο στη συμπεριφορά, που θα σας αγαπά με όλη του την καρδιά και θα θέλει να είναι συνέχεια δίπλα σας χωρίς να... πολυμετακινείται, το Μπούλντογκ είναι μια θαυμάσια επιλογή. Είναι σκύλος με «παρουσιαστικό και εκτόπισμα», γλυκός και πεισματάρης, ήσυχος, τρυφερός και ατρόμητος και πολύ, μα πολύ τεμπέλης…

Αν τώρα μοιάζετε σαν να έχετε βγει από σελίδες αθλητικού περιοδικού και αναζητάτε ένα ζώο σύντροφο στις περιπέτειές σας στα βουνά και τις παραλίες απλά «μην του το κάνετε αυτό», είναι κρίμα. Εκείνος θέλει μια ωραία θέση κοντά – ή καλύτερα επάνω στον καναπέ σας – χαδάκια και τρυφερά λόγια, χαλαρές βολτούλες, χωρίς πολύ τρέξιμο για να μην κουραζόμαστε κιόλας και όχι πολλά πολλά με τα παιχνίδια και το χώρο του γιατί μπορεί «να τα πάρει».

Ένα γλυκύτατο και αρκετά παρεξηγημένο – λόγω εμφάνισης – σκυλί που δε θα διστάσει να τα βάλει με οποιονδήποτε και οτιδήποτε, αν νιώσει πως κινδυνεύουν τα αγαπημένα του πρόσωπα. Μέχρι να συμβεί αυτό όμως, γιατί να κουνηθεί; Υπάρχει λόγος;

Προέλευση: Μεγάλη Βρετανία

Aρχικός προορισμός: Κυνήγι ταύρου (αρκούδας, λιονταριών κ.λπ.)

Mέγεθος: 30.5 – 35.5 εκ.

Bάρος: Αρσενικά 25kg , Θηλυκά 22.7kg ( +/- 4 Kg )

Κεφάλι:Κρανίο μεγάλο σε περίμετρο, φαρδύ και τετράγωνο. Τα μάγουλα είναι στρογγυλά και εκτείνονται πλάγια πέρα από τα μάτια.

Μέτωπο επίπεδο με το δέρμα, πάνω και γύρω από το κεφάλι χαλαρό και ζαρωμένο, χωρίς να προεξέχει ή να πέφτει στο πρόσωπο. Το ρύγχος είναι κοντό, φαρδύ, γυρισμένο προς τα πάνω και πολύ βαθύ από τη γωνία του ματιού ως τη γωνία του στόματος. Μύτη με φαρδιά ρουθούνια, μεγάλη και μαύρη, σε καμιά περίπτωση δεν πρέπει να είναι καφέ ή κόκκινου χρώματος.

Σιαγόνες φαρδιές, ογκώδεις και τετράγωνες, με την κάτω γνάθο να προεξέχει αρκετά εμπρός από την πάνω και να γυρίζει προς τα πάνω.

Εμπρός μέλη, κορμός: Ωμοπλάτες φαρδιές, επικλινείς και βαθιές, πανίσχυρες και μυώδεις, δίνουν την εντύπωση ότι είναι πεπλατυσμένες και σφυρηλατημένες πάνω στο σώμα. Θώρακας ευρύχωρος, κυκλικός και πολύ βαθύς, Χαμηλός ανάμεσα στα σκέλη, μεγάλος σε διάμετρο με πλευρά που έχουν καμπύλη. Το στήθος του είναι ευρύ και η ράχη κοντή και δυνατή, φαρδιά στους ώμους και σχετικά στενότερη στην οσφύ. Η ράχη πρέπει να σχηματίζει τόξο (arch back) και η κοιλιά να είναι ανασηκωμένη & όχι χαλαρή. Τα πίσω πόδια είναι μεγάλα & μυώδη, μακρύτερα αναλογικά από τα εμπρός ενώ τα πέλματα είναι μέτριου μεγέθους και στρογγυλωπά. Τα δάχτυλα είναι σφιχτά και συμπαγή. Η ουρά είναι χαμηλά τοποθετημένη, μέτριου μήκους χοντρή στη βάση και λεπταίνει στην άκρη. Δεν πρέπει να φέρεται πάνω από τη ράχη.

Κίνηση: Ιδιαίτερα βαρύς και συγκροτημένος βηματισμός, μοιάζει να περπατά με μικρά γοργά βήματα στην άκρη των δαχτύλων. Τα πίσω πόδια δε σηκώνονται ψηλά, σαν να περνούν ξυστά από το έδαφος. Τρέχει με τον ένα ώμο πιο εμπρός από τον άλλον.

Τρίχωμα / Χρώμα: Φίνας υφής, κοντό, κλειστό (σκληρό μόνο λόγω κοντού μήκους). Μονόχρωμο ή με μαύρα σημεία (μάσκα ή ρύγχος). Μόνο αμιγή χρώματα (που πρέπει να είναι λαμπερά & διαυγή, αμιγή στη χροιά τους), δηλαδή ραβδωτό, κόκκινο σε διάφορες αποχρώσεις, υπόξανθο, ώχρας, γεώδες, λευκό και δίχρωμο. Πολύ ανεπιθύμητα σαν χρώματα είναι το στικτό, μαύρο και μαύρο - πυρόχρωμο.

Λάθη:Οποιαδήποτε απόκλιση από τα παραπάνω πρέπει να θεωρείται ελάττωμα και να αντιμετωπίζεται ανάλογα με το βαθμό της απόκλισης.

Χαρακτήρας: Γλυκός, τρυφερός, πιστός, ατρόμητος, υπερασπίζεται «μέχρι τελικής πτώσεως» τους αγαπημένους του ανθρώπους, δεν αγαπά ιδιαίτερα την άσκηση και κάθε είδους... ταλαιπωρία. Τυπικός φλεγματικός Βρετανός.

Κατάλληλο για: Αφεντικά που θέλουν ένα σκύλο δυνατό, με ισχυρή προσωπικότητα, όχι ιδιαίτερα κινητικό που δεν πρόκειται – ποτέ μα ποτέ – να τους ξυπνάει από τις έξι το πρωί τραβώντας το λουρί του για να πάει βόλτα... Ιδανικός για ζωή σε διαμέρισμα.

Ακατάλληλος για: Κάθε είδους «αθλητικούς» τύπους ή αυτούς που νομίζουν πως ένας σκύλος έχει απαραίτητα την όρεξη να τους ακολουθεί κάθε φορά που θέλουν να βγούν βόλτα...

Σάββατο, 26 Σεπτεμβρίου 2009

ΤΣΙΟΥΑΟΥΑ


ΡΑΤΣΑ: Τσιουάουα.
ΚΑΤΑΓΩΓΗ: Μεξικό.
ΙΣΤΟΡΙΑ: Η προέλευση του Τσιουάουα είναι αβέβαιη. Μπορεί να έχει έρθει στο Μεξικό από Κινέζους, αλλά είναι ακόμα πιθανότερο να κατάγεται από σκύλους των Αζτέκων, συμπεριλαμβανομένης και της ράτσας Techichi. Το Τσιουάουα ήταν το αγαπημένο ιερό ζώο των Αζτέκων, οι οποίοι το έτρωγαν ως ιερό φαγητό, το θυσίαζαν στους θεούς και πίστευαν ότι έφερνε καλή τύχη στο σπίτι. Το Τσιουάουα θεωρείται ότι έχει έρθει στην Ισπανία από τους ισπανούς κατακτητές. Η αναπαραγωγή του Τσιουάουα έγινε αρχικά στις Ηνωμένες Πολιτείες τον δέκατο ένατο αιώνα. Σύντομα αναγνωρίστηκε η αξία της ράτσας αυτής. Είναι η παλαιότερη ράτσα στην Αμερική και έφθασε στην Ευρώπη μετά από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ: Το Τσιουάουα είναι το μικρότερο από όλες τις ράτσες. Το ύψος του κυμαίνεται από 16 μέχρι 20 εκ. και ζυγίζει από 0,9 μέχρι 3,5 κιλά αλλά καλό είναι να κυμαίνεται μεταξύ 1 και 2 κιλών. Έχει μικροσκοπικό λεπτό σκελετό, το κεφάλι είναι στην κορυφή στρογγυλό σαν θόλος με στενή απόληξη και τα αυτιά στητά. Το τρίχωμα μπορεί να είναι ή λείο ή μακρύ. Το λείο τρίχωμα αποτελείται από γυαλιστερή, μαλακή τρίχα, λιγοστή στο κεφάλι και τα αυτιά. Το μακρύ τρίχωμα έχει μακρύτερη, μαλακή τρίχα ελαφρώς σγουρή. Υπάρχει ποικιλία χρωμάτων στο τρίχωμα όπως φαιοκίτρινο, λευκό, καφέ και μαύρο. Το τρίχωμα μπορεί να είναι μονόχρωμο ή να έχει κηλίδες ακόμα και τρίχρωμες.
ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ: Καθένα έχει μοναδική προσωπικότητα. Είναι χαριτωμένο, δραστήριο και εμφανίζει ανθρώπινη έκφραση (μορφασμό). Αυτός ο μικροσκοπικός σύντροφος είναι βαθιά αφοσιωμένος και πιστός. Είναι τολμηρό, άφοβο και ιδιαίτερα προστατευτικό για τον ιδιοκτήτη του. Είναι ευτυχισμένο όταν απολαμβάνει την προσοχή σας. Είναι επιφυλακτικό στην παρουσία ξένων και γίνεται άριστος φύλακας. Αυτή η ράτσα δεν είναι κατάλληλη για μικρά παιδιά και δεν συνυπάρχει εύκολα με άλλα κατοικίδια.
ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΤΣΙΟΥΑΟΥΑ: Παρουσιάζει προβλήματα στα μάτια και εμφανίζει καρδιακές παθήσεις. Το Τσιουάουα δεν μπορεί να ζήσει σε κρύο κλίμα και πρέπει να προστατεύεται όταν βγαίνει έξω. Είναι δύσκολο να εκπαιδευθεί και χρειάζεται υπομονή και σταθερότητα. Η κοινωνικοποίηση, απαραίτητη για αυτή την ράτσα, πρέπει να ξεκινήσει από μικρή ηλικία, να είναι εντατική και ευρεία.

Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2009

ΚΙΝΓΚ ΤΣΑΡΛΣ ΣΠΑΝΙΕΛ


ΡΑΤΣΑ: Καβαλιέρ Κινγκ Τσαρλς Σπάνιελ.
ΠΡΟΕΛΕΥΣΗ: Μεγάλη Βρετανία.
ΙΣΤΟΡΙΑ: Αν και το σκυλί αυτό υπήρχε από τον 16ο αιώνα με την πάροδο του χρόνου άλλαξε η μορφή του. Βρετανοί εκτροφείς διασταυρώνοντας Κινγκ Τσαρλς Σπάνιελ με Πεκινουά και Παγκ δημιούργησαν το Καβαλιέρ Κινγκ Τσαρλς Σπάνιελ.
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ: Το Καβαλιέρ Κινγκ Τσαρλς Σπάνιελ έχει μακρύ μεταξένιο τρίχωμα, μονόχρωμο (μαύρο, καφέ, βαθύ κόκκινο), δίχρωμο (λευκό-κόκκινο, ή λευκό-μαύρο), ή τρίχρωμο (λευκό-μαύρο-κόκκινο). Το τρίχωμα δεν είναι σγουρό αλλά παρουσιάζει ελαφρύ κυματισμό, ιδιαίτερα στο μακρύ τρίχωμα της ουράς, των ποδιών, των αυτιών και του στήθους. Το ύψος του είναι από 25 μέχρι 34 εκ. και ζυγίζει από 5 μέχρι 9 κιλά. Έχει μακριά αυτιά που κρέμονται στο πλάι του κεφαλιού.
ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ: Είναι ευγενικό, εκδηλωτικό, ζωηρό, θορυβώδες και στοργικό σκυλί. Του αρέσουν τα χάδια, το κολύμπι και είναι ιδανικός σκύλος συντροφιάς. Είναι συνεργάσιμο σκυλί και εκπαιδεύεται εύκολα.
ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΚΑΒΑΛΙΕΡ ΚΙΝΓΚ ΤΣΑΡΛΣ ΣΠΑΝΙΕΛ: Προσαρμόζεται εύκολα στη ζωή μέσα στο σπίτι και προτιμά την συντροφιά της οικογένειας. Μπορεί να κοιμάται μέσα στο σπίτι, έχει ανάγκη μέτριας ποσότητας τροφής και μέτριας άσκησης. Το τρίχωμά του χρειάζεται συχνό βούρτσισμα.

Παρασκευή, 18 Σεπτεμβρίου 2009

ΛΑΜΠΡΑΝΤΟΡ

Περιγραφή

Ο Λαμπραντόρ είναι πασίγνωστος σκύλος για την εξυπνάδα του και την ευκολία μάθησης. Πολύ καλός φύλακας, δυνατός, σκληραγωγημένος και υπάκουος, χρησιμοποιείται ευρέως σαν κυνηγόσκυλο, στην Αστυνομία για εντοπισμό ναρκωτικών, στην αντιτρομοκρατία και το στρατό.

Εμφάνιση

Μεγάλου αναστήματος με πυκνό σκληρό κοντό τρίχωμα σκύλος. Αρκετά δυνατός με βαρύ σκελετό και μεγαλοπρεπής. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φροντίδα αλλά η καθημερινή άσκηση είναι απαραίτητη. Τα συνηθέστερα χρώματα είναι μαύρο και σοκολατί.

Τα σκυλιά Λάμπραντορ ριτρίβερ

Πιθανά να το έχετε δεί, το σκυλί σας να στέκεται περήφανο, τα αυτιά να γέρνουν μπροστά, το τρίχωμα να λάμπει στον ήλιο, η ουρά να στέκεται ψηλά και τα μάτια του να ψάχνουν στον ορίζοντα με εγρήγορση. Καθώς θαυμάζετε την ομορφιά του Λαμπραντορ σας, αυτό που βλέπετε είναι το αποτέλεσμα δεκαετιών προσεκτικών ζευγαρωμάτων.
Το σχήμα του κεφαλιού του, η γραμμή της πλάτης του, η ζωηράδα του βλέμματος του, ακόμα και ο χαρακτήρας του, αυτά είναι χαρακτηριστικά που ικανοί εκτροφείς έβαλαν εκεί σοφά μέσα σε δεκαετίες.

Η προσωπικότητα του Λάμπραντορ

Η ομορφιά είναι πολύ σημαντική φυσικά, αλλά το Λάμπραντορ είναι πολύ περισσότερο απο ένα όμορφο σκυλί. Τα Λάμπραντορ είναι ευγενικά καλόψυχα σκυλιά που ο σκοπός τους στην ζωή είναι να ικανοποιούν τα αφεντικά τους.


Το Λάμπραντορ Ριτρίβερ
είναι η ράτσα σκύλων που κρατάει την πρώτη θέση στον Αμερικανικό και τον Αγγλικό κυνολογικό όμιλο εδώ και πολλά χρόνια και με σημαντική διαφορά απο την δεύτερη ράτσα.
Και αυτό γιατί το labrador retriever είναι το απόλυτο οικογενειακό σκυλί.
Η έλειψη επιθετικότητας τον κάνει ιδανικό σύντροφο για παιδιά.
λαμπραντορ σκυλιά

TA XPΩMATA
Τα χρώματα του Λαμπραντoρ είναι ατόφιο μαύρο, κίτρινο και σοκολατί.

H EMΦANIΣH
Η γενικη εμφάνιση του Λαμπραντoρ είναι εντονα χτισμενο μεσου μεγεθους, σκυλί που κατεχει μια υγιη, αθλητικη, ισορροπημενη διαμόρφωση που τους επιτρεπει για να λειτουργησουν ως σκυλιά επαναφοράς κυνηγων στο έδαφος ή το νερό, με μεγάλη αντοχή, κοντό τρίχωμα, ανθεκτικό στον άσχημο καιρό, ουρά ίσια με ευρυ πίσω κρανίο, ισχυρά σαγόνια και τα "καλά", φιλικά μάτια του, που εκφράζουν τον χαρακτηρα την νοημοσυνη και την καλη του ιδιοσυγκρασία

O XAPAKTHPAΣ TOY LABRADOR
σκυλιά λαμπραντορΗ αληθινη ιδιοσυγκρασία του Λαμπραντoρ είναι τόσο μια σφραγίδα της φυλης όσο και η ουρά του.
Aπο φυση πρόθυμος και ευγενικός και μη-επιθετικός προς άνθρωπους η ζωα, αν και θα γαυγίσει για να αποκρουσει τους ξενους δεν θα επιτεθεί παρά μόνο για να προστατεψει τον ιδιοκτητη του απο πραγματικό κίνδυνο.
H νοημοσυνη και η προσαρμοστικότητά του τον κάνουν ενα ιδανικό σκυλί για οικογενεια.
To retriever του Labrador ειναι πραγματικά ένας σκύλος για όλες τις χρήσεις, τα προσόντα του έχουν εκτιμηθεί απο τον 18 αιώνα που άρχισε η αναπαραγωγή τους στην Αγγλία απο τα σκυλιά που βρήκαν να τραβούν τα δύχτια για τους ψαράδες της Νέας Γής.
Τα σκυλιά αυτα αναπαρήχθηκαν για την εξυπνάδα τους, τον πράο χαρακτήρα τους, την ικανότητα στην επαναφορά και την θέληση τους να ικανοποιούν τα αφεντικά τους.
λαμπραντορ οδηγός

Τα Λαμπραντoρ είναι θαυμάσια οικογενειακά σκυλιά, είναι πολύ φιλικά με τα παιδιά, και κοινωνικά με όλους τους ανθρώπους.
Είναι πρανατολισμένα στην δράση και τους ανθρώπους, απο το να επαναφέρει μια πάπια απο την λίμνη, ή το κοντρόλ της τηλεόρασης σας τίποτα δεν ευχαριστεί το Λαμπραντόρ περισότερο απο το να τον επαινείται, για αυτό άλλωστε είναι μια απο τις πιό επιτυχημένες ράτσες σκύλων παγκοσμίως, απο το να οδηγούν άτομα για αναπηρίες, μέχρι να κάνουν εργασίες ανεύρεσης βομβών και ναρκωτικών.
Γι'αυτό άλλωστε είναι και αγαπημένοι οικογενειακοί σύντροφοι απο τους ανθρώπους που τα υιοθετούν ικανοποιούν πολλές διαφορετικές ανάγκες.

Χαρακτηριστικά της Ράτσας

Γενική Περιγραφή Δυνατό, πολύ δραστήριο. Ανοιχτά λαγόνια (πλευρά), δυνατά και μυώδη πίσω άκρα. Eύκολα εκπαιδεύσιμο, καλό με τα παιδιά και άλλα σκυλιά, πιστό στην οικογένεια. Θέλει να ευχαριστεί. Eυγενικό, πιστό, δεν φοβάται τη σκληρή δουλειά. Kανένα δείγμα επιθετικότητας. Kατάλληλο για κυνήγι, συντροφιά, και εργασία.
Προέλευση Aρχές 19ου φτάνει στη Nέα Γη (Kαναδάς) απο την Aγγλία.
Aρχικός προορισμός φυλής Συλλογή ψαριών που ξέφευγαν από τα δίχτυα των ψαράδων και επαναφορά πουλιών νερού κατά το κυνήγι στις παγωμένες λίμνες.
Xρώμα Mαύρο, μπεζ, κίτρινο, σοκολατί
Mέγεθος Μεγάλο
Ύψος στα ακρώμια

θηλυκό αρσενικό
53-58 cm 56-61 cm

Bάρος

25-32 kg 27-34 kg

Τρίχωμα – περιποίηση Tρίχωμα κοντό, σκληρό, ίσιο, πυκνό, γυαλιστερό. Λίγο βούρτσισμα αρκεί για να το διατηρεί σε εξαιρετική κατάσταση.
Aνάγκη για άσκηση Πολύ δραστήριο, δεν μπορεί να ζεί σε περιορισμένο χώρο. Xρειάζεται καθημερινή ανθρώπινη επαφή. Λατρεύει την έντονη άσκηση και ιδιαίτερα το κολύμπι.
Xαρακτήρας – συμπεριφορά - μάθηση Διαχυτικό, φιλικό, έξυπνο, υπομονετικό, κοινωνικό, εργατικό, καθόλου επιθετικό, εξαιρετικό με τα παιδιά. Σταθερός χαρακτήρας. Mαθαίνει πολύ εύκολα, καλό σε εκπαίδευση υπακοής, μέτριο σε επίλυση προβλημάτων.
Eιδικές ικανότητες Ευαίσθητη μύτη, επαναφορά αντικειμένων, δεινός κολυμβητής, εύκολη μάθηση.
Eυαισθησίες φυλής – ασθένειες Γενικά πολύ ανθεκτικό. Πιθανά προβλήματα: δυσπλασία των ισχύων, επιληψία, προοδευτική ατροφία του αμφιβληστροειδή, δερματικές αλλεργίες
Kατάλληλο για Σκύλος αθλοπαιδιών και κυνηγιού, οδηγός τυφλών, ανιχνευτής ναρκωτικών και εκρηκτικών, ναυαγοσώστης, σκύλος συντροφιάς για οικογένειες, παιδιά, άτομα με ειδικές ανάγκες.
Aκατάλληλο για Φύλακας , σωματοφύλακας.
Iδανικό αφεντικό Δραστήριο, με αγάπη για κίνηση, άσκηση, και διάθεση για παιχνίδι και μεγάλες βόλτες, πάντα μαζί με το σκύλο.
Iδανικό περιβάλλον διαβίωσης Ένας μικρός κήπος ή αυλή αρκεί σε συνδιασμό με πολλή άσκηση. Aνάγκη για δράση και ανθρώπινη συντροφιά.

MΕΡΙΚΑ AKOMA ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ ΓΙΑ ΤΑ LABRADOR

κουτάβιΈχουν σχεδόν ατέλείωτη ενέργεια, και εάν δεν κάνουν αρκετή άσκηση, γίνονται γρήγορα καταστρεπτικοί -- μασώντας ότι βρούν μπροστά τους. Προετοιμαστήτε για μακρείς περιπάτους και παιχνίδια!

TA LABRADOR XPEIAZONTAI ΠOΛΛH ΣYNTPOΦIA
Tο labrador αγαπά τους ανθρώπους,
Το labrador σας θα θελει να είναι με σας όλη την ώρα.
Τα labrador, δεν πρόκειται να θελήσουν να αφεθούν μόνα τους εξω, ούτε θα θελουν να είναι μόνα όλη την ημέρα ενώ είστε στην εργασία.
Όταν είστε στο σπίτι, θα θελήσουν να είναι κοντά σε σας... και θα θέλουν να παίξουν όλη την ώρα.
Εάν πάρετε ένα κουτάβι λαμπραντορ , θα είστε ο ολόκληρος κόσμος του κουταβιού.

TA LABRADOR ΔEN EINAI OI KAΛYTEPOI ΦYΛAKEΣ
Tο labrador αγαπά τους ανθρώπους, όλοι είναι φίλοι τους, γι'αυτό και δεν είναι επιθετικοί (αν και οι περισσότεροι θα υπερασπίσουν τους ιδιοκτήτες τους εάν αισθανθούν πραγματικό κίνδυνο).

TA LABRADOR XPEIAZONTAI EKΠAIΔEYΣH
Το Labradors είναι πολύ ευφυές. Με τη σωστή κατάρτιση, μπορούν να είναι μια πραγματική χαρά -- η νοημοσύνη τους τους κάνει τα καλύτερα σκυλιά detectives και οδηγούς

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΚΑΙ ΙΔΙΟΣΥΓΚΡΑΣΙΑ

labradorsΤα κύρια χαρακτηριστικά του Labrador είναι το χρώμα, η ουρά, το κεφάλι και η ιδιοσυγκρασία τους.
Έχουν ένα διπλό τρίχωμα: ένα μαλακό εσωτερικό τρίχωμα που τους κρατά ξηρούς και θερμούς στο κρύο νερό και ένα σκληρό εξωτερικό τρίχωμα που τους βοηθά να διώχνουν το νερό.
Η ουρά τους, περιέγραφεται καλύτερα σαν μια ουρά ενυδρίδων, είναι παχιά στη βάση και εκλεπτύνει σε ένα στενότερο σημείο. Δεν πρέπει να ανεβαίνει στην πλάτη ούτε θα έπρεπε να έχει μια μπούκλα σε αυτην. Πρέπει, εντούτοις, να είναι ακριβώς στην ευθεία .
Το κεφάλι τους έχει καθαρή περικοπή και κάπως ευρύ.
Η έκφρασή τους είναι άγρυπνη και ευφυής και μεταβιβάζει μια καλή, φιλική ιδιοσυγκρασία.
Το καλύτερο χαρακτηριστικό γνώρισμά τους είναι η ιδιοσυγκρασία τους.Tα λαμπραντόρ αγαπούν τους ανθρώπους. Είναι ευτυχέστεροι όταν είναι με σας.
Τα λαμπραντόρ είναι retrievers και θα σας φέρουν τα πράγματα που βρίσκουν σκορπισμένα στο σπίτι ή το αυλή σας. Τείνουν να είναι αρκετά υπομονετικοί με τα παιδιά είναι θαυμάσια οικογενειακά σκυλιά. Δεν είναι σκυλιά φρουράς. Μπορούν να γαυγίσουν προστατευτικά, αλλά γενικά δεν θα ενεργήσουν επιθετικότερα.
Τα λαμπραντόρ είναι θαυμάσια σκυλιά που αγαπούν τους ανθρώπους, είναι πιθανότερο να γλύψουν κάποιον μέχρι θανάτου, παρά να του επιτεθούν.
Τείνουν να είναι σταθεροί, δεν αναστατώνονται εύκολα από τα παράξενα πράγματα ή τα περιστατικά.
Στην Eλλάδα, υπάρχουν δύο ευδιάκριτες "γραμμές" Labradors: τα pets και τα εκθεσιακά σκυλιά.
labrador sugarΗ γραμμή Labrador pets είναι συνήθως αυτά που βρίσκεις σε Pet Shops, εισαγωγής απο εκτροφείς (puppy mills) καθόλου ενδιαφερόμενους για την βελτίωση της φυλής. Kαι τα εκθεσιακά σκυλιά που είναι υψηλής καθαροαιμίας και πιό κοντά στο στάνταρ της φυλής Λαμπραντορ.
Καθένας τύπος μπορεί να κάνει έναν ευχάριστο σύντροφο. Tα Retrievers του Labrador είναι προσανατολισμένα σε άνθρωπους - και δράση, και μπορούν να γίνουν βαριεστημένα εάν αφήνονται μόνα τους.
Ανεκπαίδευτοι, μπορούν να γίνονται ανεξέλεγκτοι στο μέγεθος του ενθουσιασμού τους. Aγύμναστοι , θα γυρίσουν συχνά στην καταστροφή ή θα δραπετεύσουν για να ανακουφίσουν την πλήξη και την υπερβολική ενέργεια.
Απαιτούν την προσοχή και την αγάπη τόσο όσο και τα τρόφιμα και το νερό.
Το Labradors είναι εύκολο να εκπαιδευθεί, απαιτεί επίσης την αφθονία της άσκησης -- αυτό ισχύει ιδιαίτερα δεδομένου ότι τα περισσότερα λαμπραντόρ αγαπούν το φαί!

Εξασφαλίζοντας οτι παίρνουν την κατάλληλη άσκηση, εκπαίδευση, και προσοχή θα σας δώσει ένα ευτυχές, υγιές Λαμπραντορ.

Καταγωγή

"Δεν υπάρχει ένας ζωντανός ίσος στην κυνοειδή φυλή "
(Σημειώσεις απο το Stud Book του Duke of Buccleuch's Labrador Retrievers)

Οι ψαράδες και οι φαλαινοθήρες έπλευσαν στον αποκαλούμενο "νέο κόσμο" από το δέκατο πέμπτο αιώνα. Το 1494 η νέα γη "ανακαλύφθηκε" από τους εμπόρους από το Μπρίστολ, και το 1504 η επιχείρηση του Μπρίστολ καθιέρωσε τον πρώτο οικισμό της.

Η αλιευτική βιομηχανία της νέας γης αυξήθηκε και ευημέρησε, ενώ οι στόλοι των αλιευτικών σκαφών από την Αγγλία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες αλίευσαν τα κρύα νερά.

labradorsΤο 1662, ο W.E. Cormack, ένας ντόπιος του ST John, νέας γης, ταξίδεψε με τα πόδια σε ολόκληρη τη χώρα. Στον απολογισμό του ταξιδιού του έγραψε ότι είδε τα μικρά σκυλιά ύδατος, τα οποία περιέγραψε τόσο "αξιοθαύμαστα εκπαιδευμένους retrievers και είναι και σε άλλα χρήσιμα - - το ομαλό ή με κοντά μαλλιά σκυλί προτιμάται, επειδή στον παγωμένο καιρό, το μακρότριχο είδος γεμίζει με πάγο όταν βγεί από το νερό."
το με κοντά μαλλιά σκυλί" ήταν αυτό που ήρθαμε να ξέρουμε ως retriever του Λαμπραντόρ, ενώ το "μακροτριχο μαλλιαρό είδος" ήταν το Newfoundlander. Δεν διασταυρώθηκαν.

Τα σκυλιά που εξελίχθηκαν σε retrievers λέγονταν κυνηγόσκυλα του ST Huberts. Χρησιμοποιήθηκαν για να βοηθήσουν να φέρουν την λεία στους ψαράδες. Αργότερα το κυνηγόσκυλο του ST Huberts έγινε γνωστό όπως το μικρότερο Newfaoudland, ή συχνότερα το σκυλί ύδατος του ST Johns, και τελικά το σημερινό τους όνομα Labrador Retriever.

Τα σκυλιά των ψαράδων όχι μόνο έπρεπε να βοηθήσουν να μεταφέρουν στη μεταφορά των δικτυών και να ανακτήσουν τα ψάρια που βγήκαν απο αυτά, αλλά έπρεπε επίσης να είναι σε θέση να ανακτήσουν τα πουλιά και τα υδρόβια πουλιά στο κυνήγι.

Το 1830 ο συνταγματάρχης Hawker αναφέρθηκε στα σκυλιά ύδατος του ST Johns ως, "κατά πολύ το καλύτερα για οποιοδήποτε είδος κυνηγιού είναι γενικά μαύρος και όχι μεγαλύτερος από έναν pointer, πολύ δυνατός στα πόδια με την κοντή ομαλή τρίχα και η ουρά του δεν κατσαρώνει τόσο πολύ, εξαιρετικά γρήγορα ανακτά, κολυμπά και παλεύει."."
Δεν πήρε πολύ πριν να αρχίσουν οι ψαράδες να φέρνουν πίσω όχι μόνο αλιεία από την νέα γη, αλλά και μερικά από καλύτερα retrievers, για να πωληθούν στην αγορά. Ο κύριος λιμένας της εισαγωγής για τα "σκυλιά ύδατος του ST Johns" ήταν ο λιμένας Poole, και στο 1830 αυτά τα πολύτιμα σκυλιά πήγαν στα εκλεκτικά προγράμματα αναπαραγωγής στην Αγγλία και τη Σκωτία..
Αλλά ενώ η αναπαραγωγή στη Μεγάλη Βρετανία συνεχίστηκε, οι βαριοί φόροι σκυλιών στον Καναδά, καθώς επίσης και ένας αγγλικός νόμος καραντίνας, σήμαναν το τέλος για το αρχικό απόθεμα αναπαραγωγής στη νέα γη.

ο 5ος δούκας Buccleuch και ο 7ος δούκας Queensberry, διαδέχτηκαν τον πατέρα τους dukedom Buccleuch το 1819. Ο 5ος δούκας ήταν επίσης ένας από τον πρώτους που εισήγαγε τα σκυλιά του Λαμπραντόρ από τη νέα γη στο 1830, ακριβώς όπωςο αδελφός του Lord John Scott, και 2ος Earl of Malmesbury.
Στα βιβλία εκτροφείου του βρίσκουμε τα σκυλιά που ανήκουν τα πρώτα -πρώτα καταγραμμένα retrievers του Λαμπραντόρ: Lord Malmesbury's Sweep (1877) και Lord Malmesbury's Juno (1878). . Παρήγαγαν την Buccleuch Ned (1882). Σε μια επιστολή του το 1887, στον 6ο δούκα Buccleuch, ο 3ος κόμης Malmesbury αποκάλεσε αρχικά τα σκυλιά "σκυλιά του Λαμπραντόρ." "Tα λέμε πάντα τα σκυλιά του Λαμπραντόρ και έχω κρατήσει τη φυλή τόσο καθαρή όσο θα μπορούσα από τον πρώτο που είχα -- η πραγματική φυλή μπορεί να αναγνωρισθεί από το κοντό τρίχωμα που διώχνει το νερό όπως το πετρέλαιο, και, πάνω απο όλα, μια ουρά όπως μια ενυδρίδα."


H πρώτη σελίδα Stud Book του Duke of Buccleuch's Labrador Retrievers

Όταν άρχισαν να οργανώνονται κυνήγι του φασιανού, και ο αγριόγαλλος και οι πέρδικες έγιναν δημοφιλείς μεταξύ της ανώτερης τάξης προς το τέλος του δέκατου όγδοου και των δέκατων έννατου αιώνα, το retriever του Λαμπραντόρ έγινε δημοφιλές, και όλο και περισσότεροι pointers και setters αντικαταστάθηκαν με retrievers.

Στις 7 Ιουλίου ..1903 το retriever του Λαμπραντόρ αναγνωρίστηκε αρχικά ως ειδική φυλή από τη Kυνολογικό Όμιλο, όταν αποφασίστηκε να δοθούν οι κατηγορίες στον Όμιλο παρουσιάζει τα Labradors ως χωριστή φυλή. Στις 3 Νοεμβρίου ..1903, το retriever του Λαμπραντόρ αναγνωρίστηκε οριστικά ως χωριστή φυλή, και στις 3 Ιανουαρίου ..1905, η φυλή ταξινομήθηκε χωριστά ως υποποικιλία retrievers.

Μέχρι το 1880 όλα σχεδόν τα Labrador (st John's dogs) είχαν εξαφανιστεί από την Αγγλία. Μία τυχερή συνάντηση μεταξύ των Earl of Malmesbury σε ηλικία 75 χρονών με τον Duke of Buccleuch (1831-1914) και τον Duke of Home (1834-1918) έσωσε τα λαμπραντόρ απο την εξαφάνιση. Όταν συμμετείχαν σε κυνήγι οι δύο άνδρες εντυπωσιάστηκαν απο την ικανότητα των σκύλων του Malmesbury ο οποίος τους έδωσε μερικά για να συνεχίσουν το πρόγραμμα αναπαραγωγής αυτά τα σκυλιά ήταν η Ned (1882) και ο Avon (1865)

Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2009


Το Πομεράνιαν είναι σκύλος πολύ μικρού μεγέθους, με συμπαγές σώμα. Έχει μακριά μουσούδα σαν αλεπούς και όρθια, στητά αυτιά. Τα μάτια του είναι σκουρόχρωμα και αμυγδαλωτά και η έκφρασή του ζωηρή και έξυπνη. Έχει ιδιαίτερα φουντωτό και αφράτο τρίχωμα και η ουρά του είναι χαρακτηριστική. Είναι «φτερωτή» και γυρίζει προς τα πίσω, κολλώντας στο σώμα και ανοίγοντας σαν βεντάλια, κάνοντας το Πομεράνιαν μοναδικό στην εμφάνιση και ακαταμάχητο.

Ύψος: 18-30 cm

Βάρος: 1-3 kg

Χρώμα και Τρίχωμα: Το τρίχωμά του αποτελείται από δύο στρώματα. Το εσωτερικό στρώμα είναι πυκνό, μαλακό και φουντωτό και το εξωτερικό πολύ μακρύ, ίσιο και τραχύ. Η ουρά είναι ιδιαίτερα φουντωτή και υπάρχει άφθονο τρίχωμα, σαν...χαίτη γύρω από το λαιμό και το στήθος.

Το Πομεράνιαν είναι γεμάτο ζωντάνια, δραστήριο και περίεργο, πάντα σε επιφυλακή, με ιδιαίτερα ευχάριστη και χαρούμενη προσωπικότητα.

Είναι πολύ πιστό και αφοσιωμένο στο αφεντικό και την οικογένειά του, αλλά μπορεί να γίνει πεισματάρικο και ιδιόρρυθμο, γι’ αυτό απαιτείται αυστηρότητα και συνέπεια από τη μεριά του ιδιοκτήτη. Μπορεί να γίνει απαιτητικό με έναν...μαλακό ιδιοκτήτη, εκμεταλλευόμενο τις αδυναμίες του.

Είναι έξυπνο και πρόθυμο να μάθει, έτσι μπορεί να εκπαιδευτεί εύκολα.

Έχετε υπόψη ότι το Πομεράνιαν είναι περήφανο και τολμηρό και πολλές φορές αψηφά το μικρό του μέγεθος, με αποτέλεσμα να μη διστάζει να επιτεθεί σε μεγαλύτερους σκύλους. Σε γενικές γραμμές όμως, οι σχέσεις του με άλλους σκύλους και άλλα κατοικίδια είναι συνήθως πολύ καλές, δεδομένου ότι οι συστάσεις θα γίνουν από νωρίς και με το σωστό τρόπο.

Έχει την τάση να είναι επιφυλακτικό προς τους ξένους και να γαβγίζει ακατάπαυστα όποτε κάποιος άγνωστος εισέλθει στην ιδιοκτησία του. Το γάβγισμά του είναι ιδιαίτερα ηχηρό καθιστώντας το ένα εξαίρετο σκύλο φύλακα μια και προειδοποιεί για τυχόν παραβίαση της ιδιοκτησίας σας. Το μικρό του μέγεθος βέβαια περιορίζει το ρόλο του ως σκύλο φύλακα. Το Πομεράνιαν απλά σας προειδοποιεί. Τα υπόλοιπα είναι στο χέρι σας!

Είναι τρυφερό και συνάμα περήφανο και ανεξάρτητο, ίσως το πιο ανεξάρτητο από τις ράτσες-μινιατούρες. Αν και είναι θαυμάσιος σύντροφος και απολαμβάνει να περνά χρόνο με την οικογένεια, εντούτοις δεν προσκολλάται πάνω σας.

Δε συνίσταται για πολύ μικρά παιδιά. Η υπερβολική σημασία και προσοχή που προέρχεται από μικρά παιδιά, μπορεί να το κάνουν νευρικό και οξύθυμο. Τα πηγαίνει όμως εξαιρετικά καλά με μεγαλύτερα, πιο πειθαρχημένα παιδιά.

Το ευχάριστο ταμπεραμέντο του και η τρυφερή του φύση, το καθιστούν ιδανικό σύντροφο για ηλικιωμένα άτομα.

ΦΡΟΝΤΙΔΑ

Χρειάζεται αυστηρή και συνεπή εκπαίδευση μια και μπορεί να γίνει πεισματάρικο και απαιτητικό αν οι συνθήκες του το επιτρέπουν. Δώστε ιδιαίτερη σημασία στο θέμα της υποδοχής των ξένων. Μάθετε στο Πομεράνιαν ότι είναι εντάξει να γαβγίζει όταν εντοπίσει ξένους στην ιδιοκτησία σας, αλλά μετά πρέπει να σταματά.

Είναι δραστήριο και ζωηρό και χρειάζεται καθημερινή βόλτα και παιχνίδι. Αν έχετε πρόσβαση σε ασφαλή έκταση όπου μπορεί να τρέξει χωρίς το λουρί του, ακόμα καλύτερα. Η ελλιπής άσκηση, η πλήξη και η ανία οδηγούν το σκύλο αυτό σε ποικίλα προβλήματα συμπεριφοράς.

Το πολύ μακρύ, διπλό τρίχωμά του, χρειάζεται συχνό χτένισμα, περίπου 2 φορές την εβδομάδα. Αν και χρονοβόρα, η διαδικασία αυτή είναι σχετικά εύκολη. Το Πομεράνιαν μαδάει ολόχρονα και το εσωτερικό στρώμα του τριχώματος μαδάει μια ή δύο φορές το χρόνο.

Καθαρίζετε συχνά τα μάτια, τα αυτιά και κόβετε τα νύχια του. Τα δόντια του πρέπει επίσης να τυγχάνουν της πρέπουσας φροντίδας. Συχνά εμφανίζει οδοντικά προβλήματα και τείνει να χάνει τα δόντια του σε σχετικά νεαρή ηλικία. Απαιτείται λοιπόν ιδιαίτερη φροντίδα στο θέμα των δοντιών. Ξηρά τροφή καλής ποιότητας, βούρτσισμα, ειδικές βιταμίνες και άλλα σκευάσματα, συχνές επισκέψεις στο κτηνίατρο για check-up και καθαρισμό είναι απαραίτητα για τη διασφάλιση της καλής υγείας των δοντιών και των ούλων.

Μην το κάνετε μπάνιο πολύ συχνά, καθώς αυτό μπορεί να απομακρύνει σημαντικά έλαια οδηγώντας σε κακή κατάσταση του δέρματος και του τριχώματος.

Τα κουταβάκια είναι ιδιαίτερα ευάλωτα και εύθραυστα λόγω του μικρού τους μεγέθους, γι’ αυτό απαιτείται προσοχή.

Συνήθως, οι εγκυμονούσες θηλυκές χρειάζονται καισαρική τομή για να γεννήσουν.

ΥΓΕΙΑ

Ένα από τα πιο συνηθισμένα προβλήματα υγείας είναι μία πάθηση η οποία προκαλεί μετακίνηση της επιγονατίδας (Luxating patella).

Είναι επιρρεπές σε καρδιακά και δερματικά προβλήματα, ιδιαίτερα αλλεργίες.

Επιρρεπές σε μολύνσεις του ματιού και παθήσεις όπως καταρράκτη και ξηροφθαλμία.

Έχει οδοντικά προβλήματα και τείνει να χάνει τα δόντια του σε σχετικά νεαρή ηλικία.

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΖΩΗΣ

15 χρόνια.


Και τώρα τα είπαμε για τα άγρια θηλαστικά ζώα,μπορεί να μου ξέφυγε κανένα,αλλά θέλω πολύ να σας πω για τα κατοικίδια ζώα!!Έχω ένα σκυλάκι την cookie που είναι spitz orange.To πιο γλυκούλι σκυλάκι στον κόσμο!!!!!

Η ΦΩΚΙΑ


Θηλαστικό αμφίβιο, πτερυγιόποδο. Ανήκει στην οικογένεια των φωκιδών, που περιλαμβάνει διάφορα είδη μεγάλων ζώων. Μεταξύ αυτών είναι η κοινή ή μοσχοειδής φώκια, ο θαλάσσιος ελέφας ή φώκια η μακρόρινος, η κυστοφόρος της Κασπίας, ο θαλάσσιος βους που ανεβαίνει ως τις λίμνες του Καναδά, η φώκη των αρχαίων που συναντιέται και στο Αιγαίο, η γροιλανδική που έχει μαύρες και άσπρες βούλες στο σώμα της κ.ά.

Οι φώκιες ζουν κύρια στις βόρειες και πολικές θάλασσες και λίμνες. Το σώμα τους έχει σχήμα ατρακτοειδές (σαν αδράχτι) και έχει μήκος από 1,5 μέχρι 3 μέτρα. Έχουν κεφάλι μάλλον μακρουλό, αυτιά δίχως πτερύγια και τρίχες στο ρύγχος χρήσιμες ως όργανα αφής. Το δέρμα τους σκεπάζεται με λεπτό και γυαλιστερό τρίχωμα. Τα μπροστινά τους πόδια καταλήγουν σε 5 δάκτυλα ενωμένα μεταξύ τους σε σκληρή νηκτική μεμβράνη, ενώ τα πίσω πόδια έχουν διεύθυνση και κατασκευή τέτοια που να μοιάζουν με ουρά ψαριού. Οι φώκιες ζουν ομαδικά και είναι γενικά ζώα ήμερα. Κολυμπούν με ευκινησία και αντέχουν πολύ κάτω από το νερό. Ακόμα και τα νεογνά τους είναι αμέσως σε θέση να κολυμπήσουν κάτω από τη στοργική επίβλεψη της μητέρας τους, που άλλωστε τα φροντίζει γενικά με μεγάλη αφοσίωση.

Η φώκια τρώει ψάρια και διάφορα μαλάκια με τη βοήθεια των 30 περίπου γερών και σουβλερών δοντιών της. Αιχμαλωτισμένες εξημερώνονται εύκολα και με εκγύμναση μπορούν να μάθουν διάφορα κόλπα που διασκεδάζουν μικρούς και μεγάλους στα τσίρκα και τα ενυδρεία, όπου τις παρουσιάζουν. Στη στεριά οι φώκιες σέρνονται μάλλον παρά περπατούν. Όταν βρίσκονται έξω από το νερό, ξεκουράζονται πάνω σε παγόβουνα ή στους βράχους των ακτών. Οι ναυτικοί που ταξιδεύουν στις ψυχρές θάλασσες τις ονομάζουν σκύλους της θάλασσας γιατί οι φωνές τους μοιάζουν με γαβγίσματα. Είναι γενικά έξυπνα και χαριτωμένα ζώα.

Ένα όμως είδος φώκιας, ο θαλάσσιος ίππος είναι πολύ ογκώδης και άγριος. Μπορεί να ζυγίζει μέχρι έναν τόνο και έχει δύο τεράστια δόντια που εξέχουν από το στόμα του μέχρι 90 εκατοστά. Γίνεται επικίνδυνος για τα μικρά αλιευτικά, γιατί χιμάει με μανία πάνω τους κατά κοπάδια και προσπαθεί να τα ανατρέψει. Η εμφάνισή του τον κάνει να μοιάζει με ένα πραγματικό τέρας της θάλασσας. Είναι ωστόσο φοβερός υπναράς και περνά τον περισσότερο καιρό του βυθισμένος στον ύπνο. Όταν όλο το κοπάδι κοιμάται, ένας από αυτούς μένει ξύπνιος και αν χρειαστεί δίνει το σύνθημα του κινδύνου με δυνατές φωνές. Όλες οι φώκιες έχουν κάτω από το δέρμα τους ένα παχύ στρώμα λίπους για να τις προφυλάσσει από το πολικό κρύο των περιοχών όπου ζουν.

Εχθροί της φώκιας είναι η αρκούδα, τα μεγάλα αρπακτικά ψάρια, αλλά κυρίως ο άνθρωπος. Αυτός την κυνηγά με δίχτυα, παγίδες και καμάκια, αλλά και με πιο σύγχρονα αλιευτικά μέσα, όπως είναι ειδικά ελικόπτερα και πλοία, χρήσιμα για την επισήμανση των κοπαδιών τους. Από τις φώκιες ο άνθρωπος παίρνει το κρέας τους, που τρώγεται από πολλούς βόρειους λαούς, το λίπος τους, που χρησιμοποιείται στην κατασκευή σαπουνιών, αλλά και για το φωτισμό και τη θέρμανση και το δέρμα τους που είναι πολύτιμο γιατί, λείο και αδιάβροχο όπως είναι, έχει μεγάλη εμπορική αξία. Από τη μεγάλη όμως καταδίωξη πολλά είδη φώκιας εξαφανίστηκαν ή κινδυνεύουν να εξαφανιστούν. Σ' αυτό συντελεί και το ότι η φώκια γεννά μόνο ένα ή δυο μικρά κάθε φορά.

Τρίτη, 1 Σεπτεμβρίου 2009

Η ΑΡΚΟΥΔΑ


Η καφέ αρκούδα (Ursus arctos) είναι παμφάγο θηλαστικό ζώο, είδος αρκούδας (ίσως το γνωστότερο) που μπορεί να φτάσει σε μάζα από 170 μέχρι 300 κιλά. Υποείδος της είναι η Αρκούδα Γκριζλί, διάσημη στις Ηνωμένες Πολιτείες. Στην Ελλάδα, η καφέ αρκούδα υπάρχει κυρίως στη δυτική και βορειοδυτική Ελλάδα ωστόσο ο πληθυσμός της είναι περιορισμένος. Γενικότερα, συναντάται στην Ασία, την Ευρώπη, την Βόρεια Αμερική και τα όρη της βόρειας Αφρικής.Μέσα από μια πορεία εξέλιξης και επιβίωσης διάρκειας 35 εκατομμυρίων χρόνων, η καφέ αρκούδα, ζώο ιδιαίτερα προσαρμοστικό, εξαπλώθηκε από την τούνδρα της Αλάσκας και τις στέπες της Ασίας ως τα δρυοδάση των μεσογειακών χωρών. Η καφέ αρκούδα ως το 15ο αιώνα, ζούσε σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η καταστροφή των βιοτόπων της και το κυνήγι της που έχει απαγορευτεί εδώ και δύο δεκαετίες περίπου, είναι οι κύριες αιτίες της σταδιακής εξαφάνισης της από τις περισσότερες χώρες. Σήμερα ζει σε μικρούς αποκομμένους πληθυσμούς και κινδυνεύει να εξαφανιστεί. Στη Γαλλία έχουν απομείνει περίπου δέκα ενώ στην Ισπανία και την Ιταλία περίπου από πενήντα. Στην Ελλάδα εώς το 17ο αιώνα, η αρκούδα ζούσε ακόμη και στην Πελοπόννησο, σήμερα έχει περιοριστεί στη βόρεια Πίνδο και την κεντρική Ροδόπη. Ο πληθυσμός της δεν ξεπερνά τα 150 άτομα και αποτελεί το νοτιότερο τμήμα του Βαλκανικού πληθυσμού που δε ξεπερνά τα 2.500 άτομα. Παρόλα αυτά είναι από τους μεγαλύτερους πληθυσμούς στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Η φυσική σύνδεση των πληθυσμών της καφέ αρκούδας στα Βαλκάνια θα αυξήσει τις πιθανότητες επιβίωσης του είδους και στην Ελλάδα.

Η αρκούδα είναι ζώο μονήρες (μοναχικό) και κινείται κυρίως το ξημέρωμα, το σούρουπο και το βράδυ. Οι ώρες αυτές της ημέρας, της παρέχουν μεγαλύτερη ασφάλεια εφ'όσον δεν συμπίπτουν με τις ώρες της ανθρώπινης δραστηριότητας. Επίσης, το λιγοστό φως την κάνει να περνάει απαρατήρητη.

Το θηλυκό και το αρσενικό συναντιούνται μόνο την εποχή του ζευγαρώματος (από τέλη Μαΐου ως τέλη Ιουλίου). Το αρσενικό είναι ικανό να διανύσει μεγάλες αποστάσεις σε αναζήτηση θηλυκού συντρόφου. Το θηλυκό γεννάει κάθε 2-3 χρόνια, στα μέσα του χειμώνα (Ιανουάριο - Φεβρουάριο) στη φωλιά και ενώ βρίσκεται σε κατάσταση χειμέριου ύπνου, ένα- δύο και σπάνια τρία μικρά. Ένα θηλυκό είναι ικανό να αναπαραχθεί από την ηλικία των 4-5 ετών και πάνω, ενώ η γονιμοποίηση του ωαρίου γίνεται μεν την εποχή του ζευγαρώματος αλλά η πραγματική ανάπτυξη του εμβρύου αρχίζει από τα τέλη του φθινόπωρου όταν το θηλυκό έχει τη δυνατότητα, λόγω εποχής, να απορροφήσει μεγάλες ποσότητες τροφής και έτσι να θρέψει το έμβρυο.

Η αρκούδα είναι ζώο παμφάγο με προτίμηση στις τροφές φυτικής προέλευσης και έχει ανάγκη από μεγάλες ποσότητες τροφής. Τρέφεται με όλων των ειδών τους διαθέσιμους καρπούς του δάσους: Βατόμουρα, άγρια κορόμηλα, κεράσια, μήλα, αχλάδια, σμέουρα, καρπούς σορβιάς, αγριοφράουλες, βελανίδια, καρπούς οξιάς αλλά και βολβούς, ρίζες και χόρτα. Συμπληρώνει το διαιτολόγιο της με μέλι, μικρά και μεγάλα θηλαστικά, έντομα, μυρμήγκια, βατράχια, σαλιγκάρια, ψάρια και χελώνες. Μια πιο αναλυτική προσέγγιση της σύστασης του διαιτολογίου της, δείχνει τη σαφή επικράτηση των τροφών φυτικής προέλευσης (84%) έναντι των τροφών ζωικής προέλευσης (16%).

Μία από τις αξιοπερίεργες φάσεις του βιολογικού κύκλου της αρκούδας είναι ο χειμέριος ύπνος που διαφέρει ουσιαστικά από τη γνωστή χειμερία νάρκη που χαρακτηρίζει άλλα είδη θηλαστικών όπως ο σκαντζόχοιρος για παράδειγμα. Οι βασικότερες διαφορές είναι:

  • Κατά τη χειμέρια νάρκη η θερμοκρασία του σώματος του ζώου πλησιάζει τη θερμοκρασία του περιβάλλοντος (σχεδόν 0°C), οι καρδιακοί παλμοί και ο αναπνευστικός ρυθμός ελαττώνονται δραματικά και το ζώο ξυπνά ανά διαστήματα για να αποβάλει.
  • Κατά το χειμέριο ύπνο η θερμοκρασία του σώματος της αρκούδας ελαττώνεται κατά ένα βαθμό περίπου σε σχέση με την κανονική (38°C), οι καρδιακοί παλμοί και ο αναπνευστικός ρυθμός δεν ελαττώνονται δραματικά και το επίπεδο εγρήγορσης είναι υψηλότερο από ότι στη χειμέρια νάρκη, γι' αυτό η αρκούδα ξυπνάει πολύ εύκολα όταν ενοχληθεί στη φωλιά της. Τέλος, πρέπει να προσθέσουμε ότι η αρκούδα δεν αποβάλλει ούρα ή κόπρανα γιατί τα ανακυκλώνει ο οργανισμός της.

Ο χειμέριος ύπνος είναι ένας ακόμα τρόπος προσαρμογής της αρκούδας στις αντίξοες συνθήκες του περιβάλλοντος όπου ζει. Είναι ουσιαστικά ο μόνος τρόπος επιβίωσης για ένα μεγαλόσωμο παμφάγο θηλαστικό κατά τη διάρκεια του χειμώνα. Μια ακόμα βασική λειτουργία είναι η προστασία των ευάλωτων νεογνών, εφ' όσον γεννιούνται μέσα στη φωλιά υπό ιδανικές συνθήκες θερμοκρασίας σαν να είναι ένα είδος θερμοκοιτίδας.

Ο ΛΥΚΟΣ


Ο Λύκος (Canis lupus) είναι θηλαστικό της τάξης των Σαρκοφάγων (Carnivora). Έχει κοινή καταγωγή με τον σκύλο (Canis lupus familiaris)[1] και θεωρείται πρόγονος όλων των ειδών σκύλων που υπάρχουν σήμερα. Οι λύκοι ήταν κάποτε άφθονοι και κατοικούσαν στη Βόρεια Αμερική, την Ευρασία και τη Μέση Ανατολή. Σήμερα, για διάφορους λόγους που έχουν να κάνουν με την εξάπλωση και τη δραστηριότητα του ανθρώπου, που συνεπάγεται την καταστροφή των τόπων διαβίωσης των λύκων αλλά και το εκτεταμένο κυνήγι τους, οι λύκοι υπάρχουν μόνο σε ένα πολύ μικρό κομμάτι της προηγούμενης ζώνης εξάπλωσής τους.

Ο λύκος φέρει αρκετά από τα ανατομικά χαρακτηριστικά του σκύλου. Ο λαιμός του ωστόσο είναι μεγαλύτερος ως προς την περιφέρεια και περισσότερο δυσκίνητος. Το κρανίο του είναι μεγάλο σε σχέση με το υπόλοιπο σώμα του και διαθέτει συνολικά 42 δόντια με χαρακτηριστικούς μεγάλους κυνόδοντες. Το μήκος ενός μέσου αντιπροσώπου του είδους κυμαίνεται από 1-1.50m και το ύψος του 65-90cm με αντίστοιχο βάρος 30-50kgr. Το τρίχωμά του έχει φαιά απόχρωση κατά τη διάρκεια του χειμώνα και φαιοκίτρινη το καλοκαίρι. Η κατασκευή του λύκου, ψηλά πόδια ,φαρδύ πέλμα του επιτρέπουν να περπατά με άνεση στο χιόνι. Ως θηρευτικό είδος διανύει μεγάλες αποστάσεις σε αναζήτηση της τροφής του και μπορεί να αναπτύξει ταχύτητα 40-50klm.Προτιμά τα μεσαία έως μεγάλα υψόμετρα και απαντάται συχνά σε διάσελα, αλλά και σε πεδινές περιοχές. Στη διατροφή του περιλαμβάνονται μικρά ζώα, καρποί, ακόμη και αγροτικά ζώα. Δεν έχει μόνιμη κατοικία και κινείται διαρκώς σε αναζήτηση περιοχών που του εξασφαλίζουν τροφή. Κυνηγά συνήθως τη νύχτα, ενώ την ημέρα κρύβεται σε υπόγειες στοές ή κοιλότητες βράχων. Ζει σε οικογενειακές ομάδες ή ευρύτερες ομάδες οικογενειών, τις αποκαλούμενες αγέλες, κυρίως για θηρευτικούς λόγους. Πυρήνας της αγέλης είναι το αναπαραγωγικό ζευγάρι. Κάθε αγέλη κινείται σε αυστηρά καθορισμένη περιοχή, την οποία οριοθετεί το κυρίαρχο αρσενικό, ο αρχηγός της αγέλης, μέσω της ούρησης.Ο λύκος είναι μονογαμικό είδος και ζευγαρώνει για όλη του τη ζωή. Η αναπαραγωγική περίοδος ξεκινά νωρίς την άνοιξη από τον Φεβρουάριο έως τον Απρίλιο. Η εγκυμοσύνη στο θηλυκό 63 περίπου ημέρες και κατόπιν γεννά 4-7 μικρά, που ανεξαρτοποιούνται μετά τον έκτο μήνα της ζωής τους, αλλά συνήθως παραμένουν στην οικογένεια μέχρι το φθινόπωρο του επόμενου έτους. Στην ανατροφή των μικρών συμμετέχει εκτός από το αναπαραγωγικό ζευγάρι και υπόλοιπα μέλη της αγέλης Ο λύκος ωριμάζει σεξουαλικά στο δεύτερο έτος, οπότε διαμορφώνει τη δική του ομάδα-οικογένεια.